Kolejny skandal w greckiej bankowości. Dyrektor wykonawczy Piraeus Banku Michalis Salas dzięki trzem podstawionym firmom wykupił w nim część udziałów za pieniądze pożyczone od konkurencji. Transakcja nie została zgłoszona giełdzie w Atenach, na której bank jest notowany.
Chodzi o akcje warte co najmniej 100 mln euro. Jak wyglądał schemat działania? Na miesiąc przed transakcją Michalis Salas był właścicielem cypryjskiej firmy Benidver. W chwili kupienia przez nią pakietu udziałów Benidver należał już do dwóch greckich spółek należących z kolei do innej cypryjskiej firmy, której udziałowcy byli anonimowi. Według dokumentów, na które powołuje się Reuters, w istocie właścicielem była córka Salasa, Mirto Salas. Inną firmę kontrolował w podobnie zawiły sposób brat Mirty Jeorjos Salas.
W ten sposób Salasowie stali się największym mniejszościowym udziałowcem banku, dysponując 6 proc. akcji. Wbrew prawu transakcje nie zostały ujawnione publicznie, co stawia pod znakiem zapytania skuteczność greckiego nadzoru finansowego. To szczególna wersja insider tradingu. Dyrektor zarządzający wie jako pierwszy o wszelkich nowościach związanych z kondycją podległego mu banku. A Piraeus Bank należy do największych tego typu instytucji finansowych w Grecji.
Jakby tego było mało, pieniądze na zakup akcji Salas uzyskał w Marfin Egnatia Banku, czyli u bezpośredniego konkurenta. Pracownicy Marfina zdawali sobie sprawę, że firmy, którym udzielają kredytu, należą do osób powiązanych z Salasem, a więc jako takie powinny ujawnić dokonanie transakcji. Kostas Botopulos, szef Greckiej Komisji Rynku Kapitałowego, przyznał jednak, że decyzja o tym, kogo uznać za „osobę powiązaną”, jest uznaniowa. Piraeus Bank, jak i sam Michalis Salas, zaprzeczają zarzutom.
Dziennikarz „Dziennika Gazety Prawnej” od powstania tytułu w 2009 r. Wcześniej pracował w „Dzienniku”.
Absolwent stosunków międzynarodowych na Uniwersytecie Warszawskim. Zawodowo zajmuje się tematyką światową, zwłaszcza państwami Europy Wschodniej. Współautor książek: „Wilki żyją poza prawem. Jak Janukowycz przegrał Ukrainę” (2015), „Kryształowy fortepian. Zdrady i zwycięstwa Petra Poroszenki” (2016), „Czarne złoto. Wojny o węgiel z Donbasu” (2020), „Partyzanci. Dziennikarze na celowniku Łukaszenki” (2021).
Laureat nagród dziennikarskich: Belarus in Focus 2012, Grand Press 2018 w kategorii dziennikarstwo specjalistyczne, Nagrody im. Dariusza Fikusa 2019.
Mówi po angielsku, rosyjsku, ukraińsku i białorusku, uczył się również chorwackiego, esperanto, greckiego, japońskiego, niemieckiego i rumuńskiego.