Komisja Europejska chce, żeby jej budżet na lata 2014 – 2020 był finansowany z nowych podatków. 29 czerwca KE wystąpi o zwiększenie dotychczasowych świadczeń na rzecz Unii – powiedział „DGP” dyrektor generalny ds. budżetu KE Herve Jouanjean. Jeśli państwa odrzucą pomysł, od 2014 roku będzie mniej pieniędzy na politykę spójności. Straci na tym m.in. Polska.
W sprawie budżetu Komisja Europejska ma monopol na inicjatywę ustawodawczą. Za trzy tygodnie ruszy batalia o pieniądze Unii po 2014 roku. Herve Jouanjean widzi sześć źródeł finansowania unijnego budżetu:
● ogólnoeuropejskie podatki od emisji CO2,
● od przelotów lotniczych,
● od zysków firm CIT,
● od sprzedaży nośników energii (np. część akcyzy na benzynę byłaby przekazywana do budżetu UE),
● od usług finansowych,
● od podatku VAT (podobna zasada jak przy CIT).
Propozycje na pewno wywołają burzę. Herve Jouanjean już dziś zastrzega, że przynajmniej dwie z nich muszą zyskać akceptację, jeżeli UE ma się dalej wywiązywać z postawionych jej zadań. To nie zmienia faktu, że część państw i tak już nosiła się z zamiarem ograniczenia, a nie zwiększania świadczeń na rzecz wspólnej polityki. Wielka Brytania chce obniżyć wydatki UE po 2013 roku poniżej 1 proc. PKB, co oznacza 250 mld euro mniej niż w obecnym budżecie. Gdyby pojawił się pomysł europodatku, musiałaby rozpisać narodowe referendum. Podobne stanowisko zajmują kraje skandynawskie i Holandia. Co więcej, płatnicy szukają oszczędności na tym, na czym Polsce zależy najbardziej – polityce spójności.
Obecny budżet UE na lata 2007 – 2013 wynosi 1,13 proc. PKB państw członkowskich, w sumie 975 mld euro na siedem lat. Po obniżeniu do 1 proc. – jak chce Londyn – jedynym ratunkiem na utrzymanie podobnego poziomu wydatków UE będą europejskie podatki. Parlament Europejski popiera ten pomysł. Jego zdaniem budżet UE w kolejnej perspektywie powinien wynosić 1,035 bln euro. To więcej o 60 mld euro – co stanowi nieco ponad połowę bailoutu dla Grecji. Ambitny budżet popiera również Warszawa. Ale to nie znaczy, że popieramy pomysły podatkowe.
Dziennikarz „Dziennika Gazety Prawnej” od powstania tytułu w 2009 r. Wcześniej pracował w „Dzienniku”.
Absolwent stosunków międzynarodowych na Uniwersytecie Warszawskim. Zawodowo zajmuje się tematyką światową, zwłaszcza państwami Europy Wschodniej. Współautor książek: „Wilki żyją poza prawem. Jak Janukowycz przegrał Ukrainę” (2015), „Kryształowy fortepian. Zdrady i zwycięstwa Petra Poroszenki” (2016), „Czarne złoto. Wojny o węgiel z Donbasu” (2020), „Partyzanci. Dziennikarze na celowniku Łukaszenki” (2021).
Laureat nagród dziennikarskich: Belarus in Focus 2012, Grand Press 2018 w kategorii dziennikarstwo specjalistyczne, Nagrody im. Dariusza Fikusa 2019.
Mówi po angielsku, rosyjsku, ukraińsku i białorusku, uczył się również chorwackiego, esperanto, greckiego, japońskiego, niemieckiego i rumuńskiego.