Na początku, czyli w roku 1999, kiedy strefa euro powstawała, obejmowała jedenaście krajów. Tak zadecydowały wówczas władze wspólnoty europejskiej. W 2001 roku
dołączył dwunasty uczestnik, którym była Grecja.
Słowenia do unii walutowej dołączyła w 2007 r. To kraj, który na przestrzeni piętnastu lat przeszedł bardzo ciekawą transformację. Jeszcze kilkanaście lat temu Słoweńcy posługiwali się
jugosłowiańskimi dinarami, potem słoweńskimi tolarami, a teraz mają euro. Następne były dwa małe kraje: Malta i Cypr, a od początku tego roku nasz południowy sąsiad, czyli Słowacja.
Te kraje obecnie do strefy euro nie chcą należeć. Wszystko się rozpoczęło od Wielkiej Brytanii. Premier Margaret Thatcher zadecydowała, że nie będzie podejmowała żadnych rozmów w sprawie
przyszłej waluty europejskiej. Kiedy zastąpił ją na tym stanowisku John Major, którego stanowisko było bardziej przyjazne dla euro, osiągnięto kompromis, w wyniku którego Brytyjczycy
podejmą decyzję co do przyjęcia europejskiej waluty. Bardzo podobna sytuacja miała miejsce w Danii. Przypadek szwedzki jest bardziej skomplikowany - można powiedzieć, że Szwecja nie spełnia
wszystkich wymogów konwergencji. Jednocześnie w 2003 roku miało w tym kraju miejsce referendum, w którym naród szwedzki zadecydował, że do strefy euro nie chce wchodzić.
Polska od momentu obecności w Unii Europejskiej jest jednocześnie członkiem unii gospodarczo-walutowej z wyłączeniem pewnych praw z tego wynikających, w tym prawa posługiwania się wspólną
walutą. Nabędziemy je po spełnieniu określonych warunków. Jest ich wiele, aczkolwiek te formalne, z których spełnienia będziemy rozliczani, to są tak zwane kryteria z Maastricht.
Patrząc na pierwsze dziesięć lat funkcjonowania wspólnej waluty, można zauważyć zarówno plusy, jak i pewne minusy.
Raport rozpoczyna się od ogólnej oceny funkcjonowania strefy euro, przybliżając doświadczenia krajów członkowskich. Następnie dokonujemy pewnej fotografii stanu polskiej gospodarki, bo to
właśnie czynniki wewnętrzne decydują o tym, w jaki sposób mogą się kumulować korzyści, a w jaki ewentualne koszty i ryzyka. W kolejnych częściach raportu analizujemy korzyści i koszty z
perspektywy długookresowej i bieżącej. Do strefy euro nie przystępujemy na pięć, dziesięć minut, tylko na wiele lat. W ostatniej części definiujemy warunki, które optymalizują czerpanie
korzyści wynikające z obecności w strefie euro i mówimy o takich zagadnieniach, jak elastyczność, sprawność rynku pracy, odpowiednia konkurencyjność czy też, szerzej, zdolność do
dostosowywania się gospodarki do zmieniających się warunków gospodarczych.
