Styczeń. Polscy urzędnicy negocjują nową umowę rządów Polski i Rosji w sprawie dostaw gazu. Wiceminister gospodarki Joanna Strzelec-Łobodzińska prosi: połóżcie na stół wszystkie sprawy do dyskusji. Inaczej nigdy nie skończymy, wciąż pojawiają się nowe tematy.

Lipiec. Urzędnicy wciąż negocjują, idzie im jak po grudzie. Powód: Rosjanie dorzucają kolejne wątki. Polacy stają się zakładnikami „wrzutek”. Rosjanie czekają na dalsze ustępstwa.

Koniec listopada. Urzędnicy negocjują.

Grudzień. Rosjanie przyjeżdżają do Warszawy. Urzędnicy zacierają ręce, będzie porozumienie. Nic z tego. Rosjanie wyjeżdżają, porozumienia nie ma. Minister Pawlak spotyka się z dziennikarzami: – Parafowanie porozumienia opóźniło się, bo pojawiły się nowe propozycje i nowe wątki.

I rzuca zdanie, które powtórzą wszystkie serwisy: – Rosjanie są mistrzami, jeżeli chodzi o negocjacje na krawędzi.

Aleksander Gudzowaty, szef Bartimpeksu, który z Rosjanami rozmawia od kilkudziesięciu lat: – Negocjacje to rodzaj zawodowstwa. Widział pan, jak tych kilku ludzi przegrało gaz? I jeszcze Rosjanie zostawili sobie furtkę, żeby dołożyć argumentów. A ci się dziwią: ale nas zaskoczyli! Na jakiej krawędzi? Jak poczuli słabość, to dołożyli. I tu się nie ma co obrażać, tylko trzeba się umieć zachować. To nie były w ogóle negocjacje. To było przekazywanie oświadczeń.

Listopad 1991 r. Władza w ZSRR przechodzi z rąk Gorbaczowa w ręce Jelcyna. Były sowiecki dyplomata Wiktor Israelian i Marina Lebiediewa publikują pierwszy w historii artykuł o nieznanym dotąd zwierzęciu: rosyjskim stylu negocjacji. To ważny moment. W komunistycznej Rosji, rządzonej przez jedną partię, słowo 'negocjacje' nie istniało. Komuniści unikali rozmów, dyplomacja ich nie potrzebowała, bo odbywała się nie przy stołach, tylko za zamkniętą kurtyną Kremla. Niedźwiedź po prostu wgarniał, co miał, pod siebie, drzemiąc syto i czujnie. Próby sporu ignorował.

Czytaj dalej >>>