Mimo protestów niektórych ekologów, Polski i państw bałtyckich nieco wcześniej to samo uczyniła Dania.

Gdy ruszą prace na Bałtyku, gazociąg będzie się wydłużał dziennie o 3 km, aż osiągnie docelowe 1223 km. To prędkość trzykrotnie większa niż ta, z jaką porusza się ślimak winniczek. Dla porównania: tarcza, która będzie kopać tunel dla drugiej linii warszawskiego metra, dziennie ma drążyć zaledwie 20 m. Jak to będzie wyglądać w praktyce?

Tajemnica wspólnego interesu

Zatoka Portowa nieopodal wioski Bolszoj Bor, 25 km od Wyborga. To właśnie tam, wśród lasów na fińskim pograniczu rozpocznie się podmorska część gazociągu. Kolejno przez rosyjską, fińską, szwedzką, duńską i niemiecką strefę ekonomiczną dotrze do Lubmina w pobliżu niemieckiej Gryfii (Greifswald). W przedsięwzięcie są zaangażowane firmy z ośmiu państw. Rosjanie zbadali dno pod kątem geologicznym, wyprodukują też część rur. Resztę dostarczą Niemcy, którzy zajęli się też m.in. stroną inżynieryjną. Włosi te rury położą i zaprojektują cały gazociąg. Do tego odpowiedzialni za logistykę Francuzi, czuwający nad BHP Norwegowie, którzy wespół z Duńczykami i Szwedami zbadali dno Bałtyku pod kątem ekologicznym. Spółka Nord Stream AG jest zaś zarejestrowana w... maleńkim szwajcarskim kantonie Zug, który wielonarodowym korporacjom zapewnia niskie podatki i dyskrecję. Właścicielami akcji Nord Streamu są – poza Rosjanami i Niemcami – także Holendrzy z Gasunie. Prawdziwie międzynarodowe towarzystwo.

Wszystko zacznie się w fabrykach rur. Te z Rosji pojadą koleją do fińskiego portu w Kotce. Reszta zostanie w ten sam sposób przetransportowana z niemieckiej fabryki do portu w Sośnicy (Sassnitz) na niemieckiej Rugii. Każdy z 200 tys. fragmentów rur ma 1,4 m średnicy i 12,2 m długości, czyli jest o metr krótsza niż zwykły, nieprzegubowy autobus marki Ikarus 260, jakich wiele jeszcze jeździ po ulicach polskich miast.